غروب سالی که گذشت ٬ طلوع شادی های شماباد.

این سنت ایرانی ولطف خدایی است که حداقل سالی یک بار  در این دنیای شلوغ و کم فرصت کلاه از سر برداریم و از ته دل به کسانی که دوستشان داریم سلام کنیم.سلام 

عید ٬خانه تکانی دل هم است.عیدرامی توان بهانه خیلی از آغازهاکرد.عیدرامی توان بهانه خیلی از پایان ها کرد.می توان نهال عشق کاشت.می توان درخت کینه را کند.می توان در ابتدای هرسال شعار داد.می توان در ابتدای هرسال به شعورفکر کرد.....                                                                                 

عیدرابهانه کنیم وببینیم شماره تلفن همراه دوستانمان تغییرنکرده است.اگرجواب نیامد به قول جوانترها Deleteکنیم.مطمعن باشید که هیچ عیبی هم ندارد. 

 اما شاید بهتر آن باشدکه درعید مهرورزی کنیم وبرای آنها که دوستشان داریم وحتی آنها که دوستشان نداریم بهترین هارا آرزو کنیم.می دانم که آرمانی است اما شدنی است.البته کارمن و شعور و دانش من نیست .اما آرزو می کنم که در حد دانش وشعور شما دوستان خوب من باشد.جهان متعلق به عاشقان است.برای شما درس عشق و عاشقی آرزو می کنم وهمه چیزهای خوب خدا.

اما زهرانوری دوست دانشجو وفرهیخته من که متاسفانه تصویری هم ازایشان در ذهن ندارم در پیامی برایم چنین نوشته:سلام.مادرم اعتقاد داره تو خونه تکونی عید بین اشیا نباید تفاوت قایل شدوچیزی نبایداز قلم بیفته .چراکه اونا گلایه مند میشن.کاش شماهم همونطور که به خونه تکونی پرداختیدبه وبلاگتون هم توجه می کردید واونو به روزش میکردیدتادلخور نشه...  

یادداشت کوتاه و مهربانانه او را بهانه ای می کنم تاسلامی به مادر ارجمند زهرا وبه خود زهراو به همه دوستانی بکنم که هر از چندی تنبلی در حضور وبلاگی مرابهانه ای برای چوب نوازی قلمی می کنند.

من با( نوشتن وخواندن ودیدن) زندگی می کنم.اماعدم حضور در وبلاگ ٬دلایل بسیاری مثل کار زیاد/ناتوانی در تایپ/تبدیل شدن قصه جدی وبلاگ به نوعی بازی/نداشتن اعتقادبه وجودشرایط مناسب برای گفتن/نوشتن/شنیدن/خواندن و....داردکه درفرصتی مناسب درمورد آنها خواهم نوشت.

امابرا ی آنها که می خوانند ٬در این وبلاگ از گذشته آنقدر مطلب بدون تاریخ مصرف  وجوددارد که ازعیدی تا عیددیگر دوستان دانای مرا مشغول نماید.بااین حال اطاعت امر دوستان عزیزدیگر مثل خانم فیروزه عسکری /حمیدرضاطهماسبی/علی اعتصامی /زهرانوری /مریم و...را کرده و یادداشت (درکجای عالم ایستاده ایم)راتقدیم شمامهربانان عالم می کنم که می دانید کجا ایستاده اید.

(این نگاه رایک باردرمجله نمایش یشماره۳۱ به تاریخ اردیبهشت ۱۳۶۹درابتدای گزارشی ازسفربه فرانسه وباردیگردرمقاله ای باعنوان دریادل باشیم درشماره۲ خبرنامه کانون پرورش فکری کودکان ونوجوانان به تاریخ تیر۱۳۷۱ وبعدهادرمجله شماره۱۸روزگاروصل پاییز۱۳۷۴وامسال درشماره ۲۲نوروزی مجله سامان ۱۳۸۸چاپ شده است...این هم از عجایب روزگارماست که یک نگاه می توانددر۲۰سال تکرار و تکثیر شود. وحالاهرکس که دوست داشته باشدمی تواندبامراجعه به هرشعبه بانک سامان که مایل باشد مجله نوروزی سامان رابه صورت رایگان دریافت نماید.)                

درکجای عالم ایستاده ایم

مازبالاییم وبالا می رویم                 مازدریاییم ودریامی رویم

مازآنجاوازاین جانیستم                    مازبی جاییم وبی جا می رویم

لااله اندرپی الالله است                   همچولاماهم به الامی رویم

قل تعالواآیتی است ازجذب حق      مابه جذب حق تعالی می رویم

کشتی نوحیم درتوفان روح              لاجرم بی دست وپا می رویم

                                                                                      مولانا

به نام او که هرچه بخواهد همان می شود                                              

 انسان موجودبزرگی است٬شصت٬هفتاد٬هشتاد٬صدکیلووزن دارد.

بله می دانم٬محل کارشماچندهزارمتروسعت دارد٬شمادریک ساختمان چندصدمتری٬ محکم ودیدنی فرمانروایی می کنید.شمادریک وزارتخانه٬ سازمان٬ نهاد٬ شرکت ٬بانک ٬ شعبه ٬دفترو...برای خودتان حکومتی درست کرده اید.محل کارشمادرتهران است.درمرکز فلان استان است.درشهرستان است.

می دانیم تهران شهر بزرگی است که طول وعرض آن رانمی دانم.مرکزفلان استان هم بسیاربزرگ است.شهرشماهم بزرگ ودیدنی است٬ایران یک میلیون وششصدوچهل وهشت هزارکیلومترمربع وسعت دارد.یک عمر طول می کشدتاپیاده از این طرف تا آن طرف خاورمیانه رابپیماییم.

آسیاوسعتی داردکه خاورمیانه جزء کوچک آن است وبزرگترین قاره جهان است.پنج قاره و اقیانوس های بی انتها٬ با(جت)این آخرین تکنولوژی ساخت دست بشر وباسرعتی معادل چندصدکیلومتر٬ روز وشبش باهم گره می خورد تاازاین جابه آن جا برسیم.تاازاین نقطه جهان به آن نقطه جهان برسیم.تاازاین نقطه یکبار دور زمین را بچرخیم وبازهم٬به همین نقطه برسیم.

سوار طیاره می شی٬از زمین بلند می شی٬ وقتی طیاره اوج گرفت٬ازپنجره بیرون را نگاه می کنی اتوبوس های دوطبقه کوچک می شوند.

میدان آزادی نقطه ای می شود٬انسان حقیر می شود٬ساختمان حکومت شما باچندهزارمتر وسعت وچندصدمترآجروسیمان محکم ودیدنی وچند ده نفر آدم از کارمندو رییس ونگهبان وخدمتگزارو راننده و مدیرکل و معاون و وزیر٬اصلا دیده نمی شوند.قله البرز کوه را که تا دیروز از دامنه به آن نگاه می کردی٬رعب انگیز و باشکوه جلوه می کرد٬ازبالا که نگاه می کنی ذره ای کوچک و حقیر می یابی.

طیاره کمی که بیشتر اوج می گیرد٬تهران ذره سیاهی می شود.ایران نقطه ای می شود وبعد با یکی ازاین وسایل ساخت دست بشر ٬اگربایکی ازاین فضاپیماهاعکسی از زمین بگیرند یا بگیرید و ما ببینیم٬از همین کره ماه که می گویند از همه به ما نزدیکتر است٬زمین توپ کوچکی است.

از سیاره ای دیگر ٬زمین نقطه ای است واز سیاره ای دورتر ٬زمین(اتم) است و ازسیاره ای دورتر ودورتر و کمی دورتر ٬زمین وجود ندارد و...

 حالا کمی فکر کنیم...دراین اتم٬دراین ذره٬دراین وجودنداشتن ٬کره زمین کجاست؟ آمریکا کجاست ؟ آسیا کجاست؟خاورمیانه کجاست؟ ایران کجاست؟تهران کجاست؟ساختمان حکومت شما با چند هزار متر وسعت وچندصدمترآجروسیمان کجاست؟پست و مسولیت و فرمانروایی که برای خود تدارک دیده اید کجاست؟اصلا خود تو کجایی؟

آری رییس٬آری برادر ٬آری خواهر٬آری دوست خوب و عزیز من٬من و تو باهم یابدون هم در کجای این ذره بزرگ هستی قرار داریم؟

وچنین است که انسان معنایی دارد.

چنین است که انسان معنایی ندارد.

ما اندر خم یک کوچه ایم.

هرگزدیر نیست که دست یکدیگر را بفشاریم.

قلب ها وسعتی دارند به اندازه دریاها.    

دریادل باشیم وبدانیم که هستی ما وقتی معنا دارد که دریا دل ٬هرتلاش٬هرسازندگی ٬هرزیبایی٬هرزشتی٬هرخوبی٬هربدی٬هرحرکتی را بی حب٬بی بغض٬بی کینه٬بی من٬بی منیت٬بی من شیطان٬ببینیم وبه فکر هزاران کودکی باشیم که ما بزرگترها مربی آنها هستیم و قرار است ایران آینده را بسازند.به فکر جوانترهایی باشیم که ما معلم و استاد آنها هستیم.

ابوالقاسم عبدالکریم قشیری نیشابوری در رساله قشیریه نوشته ای دارد که می تواند چاشنی مطلب ما باشد٬خصوصا اگر با دل هوش و گوش تمام ٬آن را بخوانیم و بشنویم:

گفت:سی سال است که استغفار همی کنم از یک شکر که کردم.

گفتند:چگونه بود؟

گفت:آتش اندر بغدادافتاد.کسی مرا خبرآورد که دکان تو نسوخت.گفتم:الحمدالله.وحال سی سال است که پشیمان هستم از اینکه چرا خویشتن را از دیگر برادران وخواهران ومسلمانان و...بهتر خواستم و جدا دانستم.

******                                                                                                 سردبیری یک نشریه ٬اگر هیچ خاصیتی نداشته باشد برای عاشقان حرفه روزنامه نگاری( مثل من)این ویژگی ممتاز را دارد که می توانی بعد از همه نویسندگان نشریه مطلبت را بنویسی و همه مطالب دیگران راهم به اجبار هم که شده بخوانی ... ومن در این سالها چه سعادتی داشته ام که هزاران مطلب راقبل از دیگران خوانده ام و از دانایی دوستان نویسنده و فاضلم بهره برده ام.

وقتی می خوانم که دوستی عزیر می نویسد:باآمدن نوروز ٬دلمان رابیاراییم وآذین ببندیم و کینه وبغض و غرض ومرض را دور بریزیم.

وقتی یادداشت دیگری را می خوانم که می خواهد قدر لحظه لحظه ی با هم بودن با دیگران را تجربه کند وهمه دوست داشتنی های زندگی را ببلعد.

وقتی رفیق عزیزی در مقا له اش مارا به تواضع ٬علو طبع٬شرافت٬صداقت٬مردم دوستی و اخلاق محمدی توصیه می کند.

وقتی پیام مدیر مسولی عزیز را می خوانم که می گوید زبانمان را جز به گفتار نیک ٬اعمالمان راجزبه کردار نیک٬ واندیشه هایمان راجز به پندارنیک نبندیم وجام ادراک مان را از شراب شعر وشور ازلی درگاهش لبریز کنیم تا ایرانی آبادتر داشته باشیم و...

وقتی پیامک های نوروزی رامی خوانم که یکی از دیگری خواندنی تر هستند :

*نوروز ٬آیین رفاقت را نگاهبانی می کند تا باورکنیم که قلب هایمان جای حضوردوستانمان هستند.

*نازآن چشمی که سویش مال ماست/نازآن زلفی که تارش مال ماست/نازآن چوپان که سازش مال ماست/نازآن دوستی که قلبش مال ماست.

*من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست/صدگدای همچوخودرابعدازاین قارون کنم.

*دم اون هایی که توی خونه تکونی دلشون بنده رادور نینداختندگرم/من هم قول می دهم که جای زیادی را توی دل دریایی شون اشغال نکنم.

*درتصاویر حکاکی شده برسنگ نوشته های تخت جمشید هیچکس عصبانی نیست٬هیچکس سواربراسب نیست٬هیچکس را در حال تعظیم نمی بینید٬هیچوقت برده داری درایران مرسوم نبوده است٬دربین این صدها پیکر تراشیده٬حتی یک تصویر برهنه وجود ندارد.این است آداب ایرانی اصیل :نجابت٬قدرت٬احترام٬مهربانی٬خوشرویی و...یادمان باشد چه بودیم.چه شدیم.چه هستیم.

وقتی همه این حرفها وصدهاپیام دیگر را می خوانم٬فکر می کنم ما در کجای این عالم ایستاده ایم؟

دراین روزگار فصل ٬سخت حیرانم ٬من وشما و همه دوستان ٬گنج عمر خویش را به بهای کدام لذت ٬چنین به دست رود سپرده ایم؟

نوروز است٬باید خانه تکانی ذهن و دل کرد.نه درشعار٬بلکه درشعور و عمل.

فکر می کنم ٬یادداشت بالا وهمه توصیه های عالم وآدم ٬برای این است که بگوییم (انسان ارزش دارد)قدر انسان را بدانیم.قدر مردم را بدانیم.قدر رفقا و دوستان رابدانیم و به همدیگر احترام بگذاریم زیرا انسان زبالا است و بالا می رود.

پاورقی:۱-دوستانی که در پیام های خصوصی شماره همراه من راخواسته بودند در وبلاگشان خواهم گذاشت.ضمن اینکه شماره من در اختیار همه دوستان است.۲-کسانی که خواسته بودند به پیوندها افزوده شوند انجام شده مگر آنها که وب شان باز نشد.۳-کسانی هم که دوره صحافی شده روزگار وصل راخواسته بودند ارسال شد اما چندنفری برگشت خورد .لذا در صورتیکه هنوز تمایل به این هدیه ناقابل دارند باهماهنگی قبلی حضوری دریافت نمایند.البته وب( روزگار وصل  خانم عسکری  )هم می تواند کمک نماید. با پوزش .