چهارپنج ساله بودم که بایک قراني و دو ريالي و پنج زاري «اقتصاد» ر ا کشف کردم.

هفت هشت ده ساله بودم که کتابخواني را به صورت آماتوري شروع کردم. خدا کمک کرد که عمر «کتاب‌هاي طلايي» و «سندباد» و «مايک هامر» و «ميکي اسپلين» زيادي طول نکشيد.

با «پسرک لبوفروش» و «کچل کفترباز» پشت بام «اولدوز» را پشت سر گذاشتيم تا اين که «کلاغ سياهه» به خونه اش نرسيد، اما «افسانه محبت» او چنان اسيرم کرد که با دو به دبيرستان رفتيم تا زودتر (معلم دهات) بشيم و با ( غرق شدن در ارس) و اروندکنار اوج موفقيت مان را نشون «بهروز و فردين و ناصر و صمد» بديم.

با سبز شدن دو تا مو پشت لبمون، همراه «جلال» عليه «غرب زندگي» شديم و مصمم به «مدير مدرسه»مون دري وري گفتيم و او هم حق مان را کف دستمون گذاشت. با شروع دانشگاه «ماهي سياه کوچولو» شديم و هوس سفر به درياي بزرگتر کرديم تا شايد «خرمگس»هاي معرکه را پيدا کنيم و «بينوايان» را روي «زمين خوب» خدا به سرانجام مطلوب برسانيم و... و در اين حکايت بزرگ شدن بود که باز هم فهميديم يک توماني، بيست توماني و چند توماني حرف مهمي است. البته آنقدرها هم نفهم نبوديم. از همان کودکي که شبها از روي پشت بام خونه عمو در خيابان زاهدي اهواز، يک کيلومتر آن طرف تر پرده بزرگ سينما کارون را زل مي‌زديم و نگاه مي‌کرديم و بي صدا به جاي «فردين و بيک ايمانوردي و بوتيمار» حرف مي‌زديم و دلمان براي کوکاي سه ريالي و ساندويچ پنج ريالي و بليت سينماي يک توماني لک مي‌زد، به حقانيت اين «اقتصاد» پي برده بوديم.

اما دانشگاه، (مارکس و لنين) عالم ديگري بود. وقتي که حرفهاي «دکتر» را براي اولين بار شنيديم و بچه مسلمون ترها جذبمون کردند، سلول‌هاي خاکستريمون قاطي کرد... گيج و ويج بوديم که اولين حقوق مستخدمي مان را سي سال قبل گرفتيم. از همون هفتصد تومان، خرج خوابگاه و دانشکده و نهار و شام را داديم. براي مادرمون يک کت پوست خز از نوع «باب همايون» خريديم و براي پدرمون يک کراوات از «مسعودنيا» که به دلمون موند و هيچوقت به گردنش نديديم.

از همون حقوق بود که ده تا از رفقا را دعوت کرديم به کافه‌اي در شمال تهرون، خيابان نفت فعلي که مال اعيون‌ها بود. وقتي دويست تومان پول شام و آواز آن شب را داديم، تا مدت‌ها عزيز رفقا بوديم که عجب «لارجي»است فلاني، هنوز هم طعم هفتصد توماني حقوق ماه اول زير زبانمون بود که... تو سربازي بود که انقلاب شد. افسر وظيفه، زمان شاه، اون هم سپاه دين، با رفقا زديم به چاک. تسخير پادگان چهارراه قصر، يک دل گنده، يک کله... و بعد هم به حکم بزرگان شديم فرمانده روابط عمومي سربازخونه‌هاي ايران. با اولين صبحگاه، شامگاه، پادگان، ايست، خبردار فهميديم، اينکاره نيستيم.

«چکاوک« که دنيا اومد. فهيمدم ده توماني، دويست توماني و هزار توماني حرف اول زندگي است،مثل چک برگشتي. برگشتيم به عالم نوشتن، روزنامه نگاري، تئاتر، کودکان، سياه بازي، سريال، سينما، راديو، تلويزيون، نوشتن، خواندن، درس دادن، کتابخانه، مجله، هفته نامه، روزنامه، ماهنامه، چاپخانه، فيلم، زينک،کاغذ، آمونياک، اوزاليد، تبليغات، ارشاد، کانون، سياست بازي، روابط عمومي، ليوان پر و خالي، فحش، روزنامه عصر، حال کردن، حال گرفتن، روزگار وصل، اوضاع فصل، دو تا تصادف، مرگ، يک سکته، مسکن، بانک، روزنامه اقتصادي، ميعاد ما و....

موج را عوض مي‌کنم. گوينده فرمايش مي‌کند: سلام صبح بخير همشهري، صبح بخيرايران... لبخند بزنيد، اخم نکنيد، درب هتل پنج ستاره مستضعفان با پنير فرانسوي، دانمارکي، مرغ هلندي، گوشت استراليايي، برنج تايلندي و دلار امريکايي به روي همه شما باز است. خودروي ملي،گاوشترپلنگ...

يکي داد مي‌زند موج را عوض کن؛ سلام صبح بخير، پس انداز بهترين است. به حساب‌هاي ما در بانکهاي خودتان اعتماد کنيد. بانک ما بانک شماست، جيب شما مال ماست. بانکداري اسلامي با 25 درصد بهره، مظلوم اسلام.

صدا مي‌آيد خفه اش کن، بزن يک کانال ديگه، گل گل، دروازه تان پرگل. آنقدر برايتان فوتبال پخش مي‌کنيم تا فوتبالتان درآد. حال کنيد، از صبح تا شب، فقط فکر نکنيد. ما به جاي شما، همه فکرها را کرده ايم. سرکار باشيد، حال کنيد.

موج چهارم، شعر مي‌گويد، با ادب باشيد، فرهنگ، هنر، علم، دانش، الهي قمشه اي. زندگي شايد کلک مرغابي است، آسمان، سقف خانه تان است، خورشيد، نگين انگشترتان است، اين همه ثروت داريد، حسني به مکتب نمي‌رفت، سمينار، جشنواره، همايش، يادواره به خوردش مي‌دادند.

شبکه پنجم مخصوص ماست. ماست بي خاصيت ترين محصول خداست. تهران تهران. عشق من تهران، بي خيال هر چي دهاتيه، چه کسي از پشت کوه آمده است،( حسيني) مجری مخصوص ماست. بخنديد تا( احمدزاده) به رويتان بخندد. هجو است، نوش جان، بخور بخور، شهرياري بهترين است.

در فصل ششم، نگران گراني روزنامه‌هاي ملعون نباشيد، چرت و پرت مي‌نويسند، ما هر چند دقيقه يک بار برايتان خبر مفتي مي‌خوانيم، پنجاه شصت تومان در هر فيش شوخي است. ضربدر چهل ميليون نکنيد، چاه ويل را عشق است. آگهي ثانيه‌اي صد هزار تومان. رايگان است. آموزش رايگان را عشق کنيد، پرورش رايگان، آب و برق و تلفن رايگان، نفت و بنزين و گازوئيل رايگان است.

بنزين در آمريکا ليتري 5 دلار است، دلار هشتصد تومان، مرگ بر آمريکا. حقوق تو صد دلار است. مهم نيست، بربري بهتر از لواش است.

روزنامه اقتصادي ما جالب نيست. مهم نيست. روزنامه‌هاي فحاش فراوان است. پوست ما کلفت است. غصه‌ها را در خانه بگذاريد، ما قصه مي‌سازيم. زندگي يک خيابان دراز است. دلار بي معنا است. «استانبول» بازي است، زندگي زيبا نيست. وزيراقتصاد زيباست، مهم نيست، «رئيس کل بانک» هم زيبا هست، اين به آن در، تو پول نداري، مهم نيست، من دارم، اين به آن در. پرداخت به موقع عوارض نشانه شخصيت شماست. جيب ما گشاد است. مهم نيست. زندگي ريسماني است که با آن خود را آرام آرام از شاخه مي‌آويزيم.

آه سهم شما اين است

آه سهم من اين است

دنيا زيباست. کوچه من بن بست است

هر سازي که مي‌بينيم بد آهنگ است

قدم در راه بي برگشت مي‌ گذاريم

روزنامه اقتصادي منتشر مي‌کنيم، تا ببينيم آسمان هر کجاي دنيا همين رنگ است؟                                              ( روزنامه میعاد اقتصادی که یک شماره بیشتر منتشر نشد. فروردین۱۳۸۱)