خزر و سهم ما از آن هنوز مشخص نيست. شايد 8/11 درصد باقي بماند و شايد هم كمتر يا بيشتر شود. اگر كمتر يا كمي بيشتر شود، به احساسات ناسيوناليستي يك ملت آزاديخواه ستم شده است. مردم ايران به ياد معاهده تركمانچاي خواهند افتاد و در دل بر آنچه كه از دست مي‌رود حسرت خواهند خورد، دندان قروچه خواهندكرد و چشم به آينده خواهند سپرد.

از دست رفتن بخشي از خاك و تغيير شكل نقشه‌اي كه سال‌ها در كتاب‌هاي درسي به آن عادت كرده‌ايم، گوشه‌اي از ماجرايي است كه در بازي‌هاي سياسي اين روزگار وجود دارد.

«هدف از اين انقلاب، اين نبود كه حكومتي برود و حكومت ديگري بيايد، اما همان رفتار سابق را انجام دهد، مردم مي‌خواستند مثل دوران اميرمومنان باشد و حتي بهتر از آن موقع عمل شود. مردم، اسلامي را مي‌خواستند كه در زندگي دنيوي آنان هم تحولي به وجود آورد. يكي از علل مهم تنفر مردم از رژيم سابق تبعيض دستگاه‌هاي حكومتي بود و مردم انتظار داشتند كه در حكومت، عدالت برقرار باشد و تبعيض از ميان برداشته شود.

وقتي وضعيت فعلي جامعه را مي‌بينيم و به ياد توصيفاتي كه آن روزها (‌قبل و اوايل انقلاب)‌ از جامعه و حكومت اسلامي براي مردم مي‌كرديم مي‌افتم، بسيار متاسف مي‌شوم. كاش آن نوارها بود كه ما چطور حرف مي‌زديم و دهان مردم آب مي‌افتاد. آن قدر درباره عدالت اسلامي با مردم صحبت شد كه همه آماده ايثار و فداكاري شدند و اين همه شهيد و جانباز تقديم شد، اسلامي را كه آنها مي‌خواستند، عزاداري و ... نبود، چون در آن زمان هم اين مسائل وجود داشت و حتي خود رژيم شاه در مسجد سپهسالار مجلس عزاداري برپا مي‌كرد. درزمان رژيم سابق كسي مانع مسجد و روضه نبود، اما مردم حكومتي مانند حكومت علي (‌ع)‌ و عدالت‌طلبي علي(‌ع)‌ مي‌خواستند. عمل صالح يك مسوول، تنها برپايي مجلس روضه و افطاري و نماز و روزه نيست، اينها به جاي خود، اما وظيفه اصلي يك مسوول، جلوگيري از ستم، ايجاد عمران و آبادي و رسيدگي به محرومان است. به خدا قسم جامعه در حال انفجار است و مردم شديدا از اين وضع ناراحت و نگران هستند، اين‌گونه نيست كه فكر كنيم همه حرفهاي مردم نادرست است، من با ديدن گزارشي از وضع ادارات دلم مي‌خواست زنده نباشم و ...»

آيت‌الله ابراهيم اميني، مطبوعات، 26 ارديبهشت 81

برو گمشو، پدرسگ، ضدحال مي‌زني، پدرم قاطي كرده، من به گرد تو نرسيدم، چاكرتيم، نوكرتيم، غلط مي‌كني، بابام داغ كرده، او منو پرت كرده بيرون، خودتو لوس نكن، مي‌خواستم كم نيارم، بچه ننر، تو چاله‌هاي فضايي بوده، پياده شو با هم بريم، بي‌ربط حرف مي‌زني، حالتو مي‌گيرم، گرد و خاك مي‌كني، چرا همش گير دادي، كارت درسته، قضيه را روشن كن، پدر بزرگ تو یه روباهه، پدربزرگ تو مار هفت خطه، بدجنسه، با دستهاي خودم تورو مي‌كشم، داغ كردي، استپ كن، بزن بريم، حيوان، خر، موش، بايد اون بچه روشن بشه. اون بچه خيلي پرته، احمق، نفهم، كره خر، غلام ششلول‌بند، بهروز خالي‌بند، خشايار احمق ................

............. به راستي كه لاریجانی‌ها فارسي را پاس داشته‌اند و در اين دانشگاه سيما به تعليم و تربيت كودكان ما مشغولند، آنچه كه خوانديد فقط تعدادي از واژه‌هايي است كه در يك قسمت از سريالي تلويزيوني با ميليون‌ها بيننده توسط سازمان معظم صداوسيما در «زير آسمان شهر»مان پخش مي‌گردد.

*‌ جامعه مدرسين حوزه علميه قم يك ميليون تومان به فلسطين كمك كرد.

(‌مطبوعات)‌

*‌ سارقاني كه كيف همسر وزير خارجه (کمال خرازی) با 60 ميليون تومان وجه ناقابل كه در آخرين روزهاي سال براي خريد عيد رفته بود را ربوده بودند، دستگير شدند.

(‌مطبوعات)‌

*‌ صادق خرازي، نماینده ایران در سازمان ملل گفت: روسيه نيازمند رابطه با ماست.

(‌مطبوعات)‌

«سيمين دانشور» بانوي بزرگ ادبيات معاصر اين سرزمين ومدافع آزادي و يار هميشگي زنده‌ياد جلال آل‌احمد در مقاله‌اي مي‌نويسد: در «اپانيشادها» تدوين شده در هزاره اول پيش از ميلاد مسيح در هند به اين پرسش و پاسخ ازل وابد برمي‌خوريم؛ عالم از چه به وجود مي‌آيد و به چه منتهي مي‌شود؟ و اين پاسخ ازل و ابد را هم مي‌خوانيم كه عالم از آزادي به وجود مي‌آيد و در آزادي مي‌آسايد و در آزادي منحل مي‌گردد.

دفاع از آزادي، اين راز وجود، مهم‌ترين مساله‌اي است كه در فرهنگ جهاني مطرح بوده و خواهد بود.

وزير آموزش و پرورش فعلي، رئيس ستاد انتخابات رئيس‌جمهور خاتمی، وزير تعاون قبلی، استاندار مازندران قبلی‌تر، معاون وزير ارشاد ماقبلی‌تر و صاحب دهها منصب و مسووليت ديگر، از سردمداران جبهه اصلاحات به شمار مي‌رود، آيا او كه در پشت همه  شعارهاي اصلاح‌طلبي حضور چشمگير داشته است، در برابر کشته شدن دهها دانش‌آموز، استعفا خواهد داد؟

آيا شهردار تازه به قدرت رسيده شهر تهران كه از پنجره اتاقش جنازه دختركان شهر ما را ديد، استعفا خواهد داد؟ آيا معاون شهردار تهران كه سالهاست بر اريكه قدرت تكيه زده است و هر روز استخر پارك‌شهر و معتادان آن را مي‌بيند و در تلويزيون هم شو نمايش مي‌دهد استعفا خواهد داد؟ آيا اعضاي شوراي شهر كه در كنار استخر ايستاده‌اند و شعار استعفاي ديگران را سر داده‌اند، به اعتراض عملكرد خودشان استعفا خواهند داد؟ آيا شهردار منطقه و يا شهردار ناحيه و يا نايب محله پارک‌شهر استعفا خواهد داد؟ آيا اورژانس مي‌گويد چرا دير رسيده است؟ آيا آتش‌نشاني به گفته مطبوعات بايد دو ساعت بعد مي‌آمد؟ آيا اولين غواص بايد چهار ساعت بعد از حادثه به پارك‌شهر برسد؟

عكس‌هاي چاپ شده درمطبوعات نشان ازكمكهاي مردمي دارد. غيرت اين مردم ستودني است. اگر اين بسيجيان زنده‌دل نبودند، امروز جنازه 15 نفر را مي‌بايست به خاك بسپاريم، خداوند يار همه آنها باد كه دل به اين آب سپردند و فرزندان ديگرمان را نجات دادند.

مردم مي‌گويند چرا سالهاست كه استخر پارك‌شهر لايروبي نشده است؟ پدر و مادرها مي‌پرسند كه قايق‌سواري در يك روز باراني چه مفهومي دارد؟ مربي بچه‌ها نيز جان سپرده است و كسي براي اين سوال هم پاسخي ندارد!

مطبوعات نوشته‌اند، چه كسي پاسخگو است؟ مقصر كيست؟ مسوول چه شخصي است؟ و ...

و من مدام در مغزم زهره، زينب، نسرين، سعيده، سپيده، آرزو، چكامه، بهاره، چكاوك، شادي، فاطمه، آنا، مونا، سارا، پگاه، پارين و همه دختركانم رژه مي‌روند.

تصوير آنها كه رفته‌اند، آنها كه آرزوهاي فراوان خود و پدر و مادر و جامعه‌شان را با خود به زير خاك برده‌اند، نديده در ذهنم نقش مي‌بندد. به آنها فكر مي‌كنم كه مانده‌اند و سرنوشتي گنگ و مبهم برايشان تدارك ديده شده است.

به سقوط هواپيماي خرم‌آباد، مشهد، اصفهان، گلستان، به زير آوار ماندن در خاكبرداري ساختمان‌ها، به مرگ در سقوط پل‌هاي شهرداري، زير قطار رفتن اتومبيل‌ها، واژگوني كاميون مملو از دانش‌آموز، سرازيري اتوبوس‌ها به دره‌ها، برخورد ميني‌بوس در سرازيري ولنجك و مرگ دانشجويان و دانش‌آموزان دراردوها و ... فكر مي‌كنم.

حتما جعبه سياه قايق استخر پارك‌شهر هم پيدا خواهد شد.

مقصر تراژدي مرگ دانش‌آموزان، خلبان قايق است. «اكبر» خلبان قايق هم مرده است. قايقران شنا بلد نبوده است. كسي براي او اشك نمي‌ريزد، كسي به دردهاي او فكر نمي‌كند. كسي به پدر و مادر اكبر تسليت نمي‌گويد. اكبر شانس آورد كه مُرد.

كسي مي‌گويد. هر چه سنگ است مال پاي لنگ است. بچه‌هاي محله‌اي را به قايق‌سواري برده‌اند كه هرگز استخر نديده‌اند. شنا نمي‌دانسته‌اند.

اصلا مقصر در همه اين سوانح، اين بي‌مسووليتي‌ها، اين سهل‌انگاري‌ها مطبوعات هستند. حالا كه جشنواره مطبوعات هم است، بهتر است براي تكميل جشنواره، يك روزنامه‌نگار را دستگير كنيم.

جرم او اشتباه در نوشتن است. قايقران را خلبان ناميده است. بگذاريم هيچ كس استعفا ندهد، توضيح و پوزش و عذرخواهي مربوط به فرهنگ ليبراليسم است. امان از این غربی‌های وطن‌فروش که اصرار به عذرخواهی و استعفای مسوولان را دارند.

در اين ملك هيچ كس مقصرنيست، مديرمسوول روزنامه ما مقصر است، بگذاريم وزرا همچنان دودستي ميزها را بچسبند كه از چسب رازي، همه راضي هستند.

به نهج‌البلاغه پناه مي‌برم، گفتار 401 از مولا علي: فايقوا -‌ رحمكم الله -‌ الي منازلكم... پس شما، كه اميد است مشمول رحت خدا باشيد -‌ بياييد و از سرنوشت آنها عبرت بگيريد. به تعمير خانه‌اي بشتابيد كه آباد كردنش را فرمان داريد و بدان ترغيبتان كرده‌اند و به سويش فراتان خوانده‌اند. اگر با روز سنجيده شويد، ساعتها چه زود مي‌گذرند و نسبت به گذر ماه، روزها چه شتابان سپري مي‌شوند و در مقايسه با سال، ماهها چه تيز گام‌اند و سالها به نسبت عمر چه شتابان مي‌گذرند، نعمت‌هاي خدا را كه وامدار آنيد به اوج رسانيد و ...

هشت سال رياست‌جمهوري هم مي‌گذرد. دولت اصلاحات باور کند. آقای خاتمی و همسفرها و هم سفره‌ای‌هایش باور کنند.

روزنامه آزاد -‌ شماره 105 -‌ 17 ارديبهشت 1381

سفير فرانسه در تهران و در پاسخ سوال ايسنا مبني بر اين‌كه آيا سياست ايران انزواگرايانه است مي‌گويد: انزواگرايي واژه شديدي است و در حد من نيست كه اين واژه را به كار بگيرم و...

«فرانسو انيكولو» در پاسخ سوال ديگر خبرنگار ايسنا، كه اگر پيامي براي مقامات ايراني داريد چه مي‌گوييد، گفت: «اين پيشنهاد شما محبت‌آميز است ولي من رهنمودي براي مقامات ايراني ندارم، چرا كه مقامات ايراني به مسووليت خود آگاهي دارند و...»

در يادداشت‌ يك ارديبهشت 1381 خود در روزنامه آزاد به بخشي از سخنان سفير فرانسه در تهران در مورد عدم دسترسي مديران ايراني حتي براي سفير خارجي اشاره كردم و امروز مي‌خواهم از اين‌گونه سوال كردن خبرنگاران خودي انتقاد نمايم.