رنگين کمان ياد

روزنامه مردم سالاری، نسخه شماره 2011 - 1387/11/21 -

نويسنده : ميرزا بابا مطهري نژاد

ياد باد آنروز، روز نو، روز خدا، روز مردم، روز خدا و مردم، روز.... ياد آن روز که از «سردي»، «حرارت»جوشيد، ياد باد آن روز، روز ناباوري ها، روز درهم شکستن خصم، روز پيروزي خلق، روز شرف، روز عزت، روز مردي و مردانگي.  ياد باد آن روز ، روز فراموش  نشدني، روز شگفتي ها، روز مردم، روز خدا ، روز خدا و مردم، روز 22 بهمن 57. درگستره اين خاک، همه در انتظار خبري از سرزمين خدا، خبر از حادثه اي که مي رفت تا برگ جديدي در کتاب تاريخ تلا ش انسان ورق زند و سرانجام دنيا شنيد که «انقلا ب اسلا مي ايران» پيروز شد، ريشه دار ترين استبداد سلطنتي در جهان سقوط کرد.  شهر پرغوغا بود و حوادث پشت سر هم در جريان ، حوادث همچون موج هاي آب در رودخانه زمان مي غلتيد و به پيش مي رفت، گوئي همه بودند، اما هيچ کس نبود، مانند آنکه همه بر «تخت روان» بودند، دست خدا بود و ياري او که : ان  تنصروالله ينصرکم و ... روز، روز خدا بود و مردم.  جهان سلطه به لرزه افتاد و ستم ديدگان خاک جان تازه گرفتند، بشريت به عصر تازه اي پاي گذارده بود عصري که در آن «عدالت، آزادي و معنويت» مي رفت تا در کنار يکديگر و با يکديگر و با هم فضاي ديگري بسازند و بدينسان 22  بهمن فرا رسيد.  انقلا ب اسلامي ايران به بار نشست و به پيروزي رسيد. با اميدهاي بسيار مقابل کينه هاي شيطاني که از همه سو اين گل تازه شکفته را آماج تيرهاي بلا  کردند چه درخارستان ناپاکي ها جايي براي پاکي قائل نبودند، اين نور، شب پره ها را مي آزرد و سياهي آنان را بيشتر آشکار مي کرد. رهبر بزرگ اين انقلا ب خميني کبير «ره» نام داشت، به محض ورود به ايران به گلزار شهداي اين انقلا ب در بهشت زهرا تهران رفت و در آنجا اعلا م کرد :« من به واسطه آنکه مردم  مرا قبول دارند، دولت تعيين مي کنم و ...» به خدا قسم او نگفت چون روحاني ام، چون مرجع تقليدم، چون مبارزه کردم، چون زندان رفتم، چون نماز مي خوانم و چون ... چون .... و چون... دولت تعيين مي کنم، گفت «چون مردم مرا قبول دارند...» امروز 30 سال از آن روز بزرگ مي گذرد، باور کردني  نيست 30 سال نسل هاي تازه پاي به عرصه وجود گذاشته است ، نسل هايي که در دامن جنگ و خروش و ايثار و شهادت و رنج و... به بالندگي رسيد، نسلي که گم شده اي دارد، ارزش ها و هويت آن روز خودرا مي جويد هر  جا نشاني از او مي يابد، به دور او حلقه مي زند واعلا م مي کند که مي خواهد باشد، او در مهندس موسوي ها و سيد محمد خاتمي ها ، هاشمي رفسنجاني ها و ... هويت گم شده خود را مي يابد و مي خواهد بي دغدغه به دور آنها حلقه بزند ، اما ... اصلا  اجازه دهيد فقط از همان روزها بگويم روزهاي فرياد و خون و گلوله و کاري به امروز نداشته باشيم و توصيف امروز  را بگذارم براي نسل امروز، چون حق آنها است همانطور که يادآوري حوادث ديروز حق نسل من است و حق من است. استاد ناصر بزرگمهر که عنوان اين مقاله را نيز از او وام گرفته ام مجموعه اي دارد با عنوان «آغوش مي گشايد رنگين کمان ياد» او در اين مجموعه دو نامه به مادرش که در دار دنيا نيست مي نويسد و در  اين دو نامه حوادث آن روزها را توصيف مي کند اجازه دهيد اين نوشته را با دو نامه او به مادرش که خدايش رحمت کند به پايان ببرم و شما را به خداوند منان بسپارم، تنها قبل از نامه هاي موصوف يک نکته را اشاره کنم که در آن سالها عدالت سياسي نشده بود مردم امام خميني «ره» را تجسم عيني عدالت مي دانستند و مطمئن بودند بي عدالتي را از نزديک ترين کسان خود بر نمي تابد، تا آنجا که به موسسين حزب جمهوري اسلا مي نهيب مي زنند که يا حزب را رها کنيد يا  قدرت را. چون از راه حزب به قدرت نرسيده ايد. مردم شما را به قدرت رسانده اند، اين قدرت را صرف اقتدار حزب خود نکنيد! اما امروز ما را چه شده است که اولا  بحث توسعه با عدالت اجتماعي گره خورده است و عدالت اجتماعي هم با سياست و قدرت تعريف عوض مي کند. شاخص توسعه و عدالت سيال شده است وقدرت تمام قددر خدمت سياست قرار گرفته تا آنجا که دولت رسما روزنامه تاسيس مي کند وبا امکانات و آگهي ها و يارانه هاي دولتي او را آنقدر چاق مي کند که مجالي براي عرض اندام روزنامه هاي غيردولتي نمي گذارد. بگذريم و با نامه هاي ناصر به مادرش به گذشته برگرديم. ياد باد آن روزهاي عزت و افتخار!

(روزگار  وصل ) و نویسنده و استادی  ارجمند  و دانشجویی  پرتلاش  و بالاخره  استاد وهمکاری ارزنده  و قدیمی   

 ناصر بزرگمهر  استاد  ....  علوم ارتباطات  اجتماعی و نویسنده ... وسردبیر  روزگار وصل  -  نشریه ای  ادبی  - اگر اسم  ان  را  اشتباه  ذکرکرده نباشم -  واز مدیران اسبق ...چهره  بسیار شاخص  و شخصیت ... فرهنگی  - دانشگاهی  هستند  که  پیام  ایشان  برای  من در وبلاگم  مغتنم  است  و همچنین  پیام  خانم  فیروزه  عسکری  -  که دانشجوی سابق  بوده  اند  وصد  البته  امروز  خود  یک  کارشناس  برجسته  ارتباطات  هستند  ...البته  قبلا  اقای  دکتر یونس شکرخواه  -  همکار  ارجمند سابق من در این  وبلاگ  با  گفتن  سلام  پیام  گذاشته  بودند  و   اینک  فرصتی  به  دست  امده  که  به  سلام  ایشان  هم  جواب  دهم  و  یاد  روزهایی  را  زنده  کنم  که  در  فضای  مطبوعات  همه  تلاش خویش  را  انجام می دادیم که گزارشی  متناسب  با  واقعیت های مستند  و همین  طور تکیه  بر موازین  علمی  گزارش  نویسی  در روزنامه  بنوبسیم  واگر من در کار خود  موفق  نبودم همه  دوستان  بر من ببخشایند  .

برای چندمین بار است که  می نویسم روزگار  غریبی است  نازنین  ...  روزگاری که  متخصصان برجسته  روزنامه نگاری  باید  از فضای  روزنامه  دور باشند  و همه  آدم هایی  که  از روزنامه نگاری  -  به  معنی  واقعی  آن  - بویی  نبرده  اندبا ادعاهای بسیار زیاد  دم از روزنامه  نگاری  بزنند  و دلت  برای  یک  مقاله  مستدل  آرمانگرایانه  در  روزنامه  تنگ  شود  و  حسرت خواندن  یک  گزارش  واقعی  را  در  روزنامه  داشته  باشی  و ...جای  خالی  یک  مصاحبه  عمقی  و چالشی  را  به  تمامی  در روزنامه  ها  خالی ببینی  !

آری  روزگار  غریبی  است  نازنین-  حتی  در این  وبلاگ  کم  مخاطب  نیز  تورا  شناسایی  کرده  و  خیلی  راحت  در مطالبت  دست  برده  و  البته آن  را حذف  می  کنند و   تو  گویی  که  در این  روزگار  غریب   نوشتن  ساده  ترین  مطالب  نیز  مشکل  دارد  و  قطعا  آقای  ایکس  و آقای  ایگرگ   و  ... حتی  یک  وبلاگ  با  مخاطبان  اندک  را  هم  نمی توانند  بپذیرند  و ...

استادان ارجمند  من جناب آقای دکتر یونس  شکر خواه  و ناصر بزرگمهر  بسیار بهتر ازمن  مفاهیم آزادی  بیان  رامیدانند  و همین  طور  خانم  فیروزه عسکری  دانشجوی ساعی  و  ...

اما بحث  من  این  است  که  چرا  به قول  آقای بزرگمهر   آنقدر  بدنه  روزنامه نگاری  باید  در این کشور آسیب  ببیند که  صدای  امریکا  و  یا تریبون هایی از این  قبیل  جایگاه اعمال  نظر  روزنامه  نگاران  کشور ماباشد  .  روزنامه نگارانی  که  به صراحت  در  آنجا-  هیچ  حرفی  برای  مردمشان  نمی توانند  داشته  باشند  هرچند  که  به  آنان  تریبون های  زیادی  برای  حرف  زدن  بدهند  و ....زیرا  به  نظرمن  این  تریبون ها بسیار  کاذب  است  . به  قول یک  روزنامه نگار قدیمی  وفقید  که مدتی  در استرالیا  زندگی کرده  بود  : من  از استرالیا  به  کشورم بازگشتم  زیرا  در آنجا مخاطبانی  نداشتم  و اصلا  برای  که  می خواستم  بنویسم  و روزنامه  نگاری  که  غربت  را  ترجیح  می  دهد  سرگشته ا ی  است که  راهش  را  برای  مردم  کشورش و خودش گم کرده است(این نظر کاملا شخصی است )

 به ر استی از اینکه  تمامی بدنه میانسال  و  یا سالخورده  روزنامه نگاری  را  در این کشور نابود  کرده ایم  تا از ویرانه  آن  مثلا  روزنامه نگاری نوین  با  جوانان  مستعد  برپا کنیم  ایا  موفق بوده ایم ؟ ایا  گذشته  چراغ راه  اینده  نیست  ؟!متاسفانه  باتوجه  به  دخالت  شدید  در این  وبلاگ  بقیه  مطالب  ادامه  پیدا  نمی کند  .از اینکه  استادان  ارجمند  روزنامه  نگاری  و  دانشجویان  این  رشته  دراین  وبلاگ  پیام می گذارند  متشکرم       مینو بدیعی

باتشکر از مهربانی و بزرگواری روزنامه نگار ارزشمندخانم بدیعی عزیز.بخشی ازمحبت های ایشان به خودم را حذف کردم که بر من می بخشند. این هم نوعی دیگر از سانسور در این سرزمین(برای جلوگیری از سوتفاهم های احتمالی...)         ناصر بزرگمهر

سيدمحمد ميرفصيحي

«ناصر بزرگمهر» استاد روزنامه‌نگاري، ارتباطات و روابط عمومي كه زاده آبادان است به شهادت شاگردان پرشمارش، از آنهاست كه هم در تئوري، هم در عمل تمام قامت و كامل است. گزارش‌نويسي در مطبوعات را با مهارت تمام درس مي‌دهد و چنان شيرين و فصيح به بحث مي‌نشيند كه گذر طولاني زمان را احساس نمي‌كني. در كلاس‌هايش، به تفرج با ته لهجه آباداني هم صحبت مي‌كند و خستگي نشستن بر صندلي خشك را از تن شاگردان مي‌زدايد.

محمد آقازاده

محمد آقا زاده نويسنده و روزنامه نگار،كارش را از چاپخانه موسسه كيهان آغاز و بعد ها  به تحريريه كيهان پيوست . او دبيري صفحه آينه روزنامه ايران را پايه گزاري كرد كه‌سالها صفحه آينه روزنامه ايران خوش درخشيد. از محمد آقازاده صدها يادداشت و مقاله در دهها روزنامه و مجله چاپ شده است. هر روز مي‌توان يادداشتي از آقازاده را در سايت www.aghazadeh.com خواند.

روزنامه نگار جوان مي‌خزد به درون واحد هماهنگي مركز هنر‌هاي نمايشي و خود را معرفي مي‌كند. آقا من خبرنگار هنري روزنامه كيهان هستم و... بغض در گلويش مي‌شكند. نكند باور نكند. زل مي‌زني به چشمانش. مي‌خندد. خنده‌اي كه تا هميشه همراه تو مي‌آيد. سال به سال مي‌آيد. براي هميشه مي‌آيد. همين امروز مثل آنروز مي‌گويد مطالب‌تان را خوانده‌ام. اگر نخواند چيزي ناتمام  مي‌ماند.

دكتر محمد دادگران‌

محمد دادگران داراي دكتراي روانشناسي اجتماعي از دانشگاه سوربن پاريس واستادياردانشكده صدا وسيما واستاد دانشگاه آزادو ساير دانشگاه‌ها است،از اوتا كنون 10ها مقاله علمي و تخصصي در نشريات داخلي وفرانسوي به چاپ رسيده است. دكتر دادگران مولف و مترجم كتابهاي مباني ارتباطات جمعي ، افكار عمومي و معيارهاي سنجش، روانشناسي اجتماعي ، مباني پژوهش در علوم اجتماعي ، مطالعات انتقادي ، تبليغات تجاري است.

دكتر قدمعلي سرامي‌

دكتر قدمعلي سرامي استاد  زبان و ادبيات فارسي اولين مجموعه شعر خود را  در سال 1342 با مقدمه استاد باستاني پاريزي به نام لبخند آرزو منتشر كرد. بدنبال آن كتابهاي با اين سكوت سرخ ، از دو نقطه تا همه چيز، صاف و ساده مثل آب  وتا زادن بامداد بايد خواند را چاپ كرد. دكتر سرامي علا‌وه بر تدريس در دانشگاه‌هاي كشور و فعاليت در حوزه شعر در تحقيقات ادبي نيز آثار متنوعي چون از رنگ تا رنج خار، از خاك تا افلا‌ك، از هرگز تا هميشه و بيش از 20 عنوان كتاب در حوزه ادبيات كودك و نوجوان منتشر كرده است.

راه رستگاري،‌ جز زيستن از دوگانگي اهورايي و اهريمني درون نيست.
يا دل يا مغز، يا عشق يا عقل، يا حال يا قال.

دكتر محمد سلطاني فر

محمد سلطاني فر داراي دكتراي ارتباطات و صاحب امتياز و مدير مسوول روزنامه هاي ايران نيوز، صبح اقتصاد است. سلطاني فر علا‌وه بر تدريس در دانشگاه هاي كشور و مدير گروه ارتباطات مقطع دكتراي مركز تحقيقات دانشگاه آزاد اسلا‌مي‌به حرفه روزنامه نگاري عشق مي‌ورزد .ازدكترسلطاني‌فر علا‌وه بر چاپ 10 ها مقاله ،كتاب روابط عمومي الكترونيك چاپ شده است.

مديريت هاي كوتوله يا مديران كوتوله ، پديده اي مربوط به يك دوره خاص نيست، در طول تاريخ ايران به دليل تمركز قدرت و بوروكراسي موجود در حكومتهاي مختلف هميشه به نوعي وجود داشته و شايد خواهد داشت.
عدم نقش مردم در تعيين و تغييرقوانين از جمله عوارض تمركز قدرت حكومتهاي مركزي در ادوار مختلف تاريخ ايران و جهان بوده است . از سوي ديگر هميشه مردم آرزو داشته اند كه در حكومت حاضر باشند تا بتوانند سهمي از قدرت و سفره حكومتي را براي خود كسب كنند ، كه متاسفانه در بسياري از موارد ، اكثريت مردم نتوانسته اند به آرزوي خود برسند .
بر خلاف غرب ، ايرانيان در طول تاريخ گذشته فهميده بودند كه صرف يكي از اعضاي ملت بودن نمي تواند آنها را داراي قدرت كند ، پس بايد مناصب حكومتي كسب كنند تا درحاشيه قدرت حكومت و دولت،اولاً امنيتي براي خود داشته باشند و ثانياً به منزلتي برسند و ثالثاً رتق و فتق امور خود و نزديكان و وابستگان را كه باز هم براي كسب قدرت و مال بيشتر بوده رابهتر به انجام برسانند.
اين مسير در كشوري كه در طول تاريخ گذشته آن ، هميشه روابط بر ضوابط چيرگي داشته ( به دليل رشد نفوذ قوم و قبيله گرايي ) خواسته افراد را براي نزديكي به حكومتها دو چندان افزوده مي كند .
در اين راستا ديگر توانايي ، توانمندي ، علم و تخصص مطرح نيست، صرف بالا رفتن و كسب مناصب دولتي بالاتر مهم است و به همين جهت ديگر كسي از خود نمي پرسد كه آيا توانمندي كسب و اجراي مناصب دولتي را دارد و يا خير؟! مهم آن است كه در حاشيه قدرت و در حاشيه امنيتي آن قرار گيرد، پس همين اصل كافي است تا هر فرد كوتوله اي بدون لحاظ عقلي و تخصصي ،احساس نياز قدرت نمايد تا شايد بالا تر برود و ميزو مقام بزرگتري را كسب نمايد. 
طبيعي است كه در اين سيستم هر چه بالاتر رود و حاشيه امنيتي خود را افزايش دهد از امكانات مناسبتر و بيشتري بهره خواهد برد. كسب امتيازات مادي و اجتماعي بيشتر بدون داشتن تخصص از جمله نكاتي است كه تقريباً در غرب بسيار كمرنگ ميباشد.
در دمكراسي هاي غربي هر فرد به دليل داشتن راي فردي و مساوي بودن آراي همگاني ،به صورت مستقل و در جايگاه شخصي سنجيده مي شود و از طرف ديگر چون ضابطه حاكم است ديگر روابط نقش خيلي بالايي ندارد.
ناصر بزرگمهر عزيز در طول ساليان دراز و در روزنامه هاي مختلف با نوشتن دهها مقاله تلاش كرده است تا به اين نكات اشاره كند . كه البته در بسياري از مقالات شايد فقط به معلول ها پرداخته است در حاليكه اگر كمي دقيق نگاه كنيم خواهيم ديد كه مديران كوتوله معلول علت اصلي ياد شده فوق هستند .
چنانچه هر فرد فقط يك راي داشته باشد آن هم رايي مساوي با ديگران ، و حاكميت قانون به گونه اي باشد كه هيچ رحمي به روابط بين افراد نكند و همه را به يك چشم ببيند شايد من به عنوان يك مديريت كوتوله ديگر جرات نكنم ادعاي رياست ، مديريت و يا هر منصبي را بكنم.
ايكاش همه به فكر خانه ويران باشيم نه در تفكر حل مشكل نقش ايوان اين منزل .